ΜΗ ΠΕΤΑΤΕ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ!

Μια φίλη μου έστειλε μια αθηναϊκή είδηση για να μοιραστεί τη λύπη της μαζί μου: κάθε βράδυ στο παλιό Εφετείο λίγο πιο κάτω απ΄την Ομόνοια στοιβάζονται 600 άνθρωποι σε 8ο δωμάτια (οι περισσότεροι αλλοδαποί και λίγοι Έλληνες τοξικομανείς). Στο χώρο αυτό κοιμούνται πάνω στους μπόγους τους, τρώνε τον επιούσιο, στρώνουν τα κιλίμια τους και προσεύχονται στο θεό τους, σβήνουν τη δίψα τους από ένα σπασμένο αγωγό και κάνουν την ανάγκη τους στις πρώην τουαλέτες του εφετείου και νυν εστίες μόλυνσης και ντροπής. Ζήτησαν να τους στείλουν τα μέσα να καθαρίσουν το χώρο. Αντ' αυτού θα καθαρίσουν τους ίδιους. Όχι δεν καταλάβατε καλά. Θα καθαρίσουν το χώρο απ΄τους ίδιους, ήθελα να πω. Θα τους σκουπίσουν, θα τους διώξουν, πώς το λένε. Αυτά τα ανθρώπινα απορρίμματα...
Λίγο παρακάτω στην οδό Ζηνοδώρου στην Ακαδημία Πλάτωνος υπάρχει ένας ολάνθιστος κήπος. Όπου κι αν κοιτάξεις, δεν βλέπεις ούτε ένα μικρό σκουπίδι. Αυτός ο κήπος δεν έχει λουλούδια αλλά παιδιά όλων των ηλικιών και των χρωμάτων. Μερικά μιλούν και δεν καταλαβαίνεις τι λένε. Καταλαβαίνεις όμως τι νιώθουν, όταν μέσα στις πάμπολλες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν, βρίσκουν εκεί ένα πιάτο φαΐ, μια καλή κουβέντα, και κάποιον που σκύβει πάνω απ΄ το θρανίο τους και προσπαθεί να τα βοηθήσει στο διάβασμά τους (για κάποια παιδιά είναι άθλος ακόμα και το να διαβάσουν μια πρόταση στα ελληνικά).
Τον κήπο αυτό τον λένε Κιβωτό του κόσμου και τον καλό σπορέα πατέρα Αντώνιο.

Χθες το απογευματάκι διαβάζαμε με τη Ράμα τους "Μοιραίους" του Βάρναλη. Από την παράδοση του μαθήματος είχε κρατήσει πολύ καλές σημειώσεις και σχεδόν δεν χρειάστηκε να πω τίποτα. Τα έλεγε όλα εκείνη με τα πολύ καλά ελληνικά της κι εγώ πότε κοιτούσα το τσαντόρ της και πότε το βιβλίο της:
η μοιραίη πάσχουν από αρώστιες του σόματος (φιματίοση) αλλα κυρίος από κοινονικές αρώστιες (φιλακή).
Οι μοιραίοι... τα ανθρώπινα απορρίμματα.