«Μπορεί να υπάρχουν διαχρονικές εικόνες, σίγουρα όμως δεν υπάρχουν διαχρονικές θεωρίες [...] Η πραγματική εικόνα μπορεί να είναι παλιά, αλλά η πραγματική σκέψη είναι καινούργια. Είναι σημερινή. Αυτό το σήμερα μπορεί ομολογουμένως να είναι ανεπαρκές. Όπως και να' ναι όμως, πρέπει να το έχεις πιάσει γερά από τα κέρατα για να μπορείς να εξετάσεις κριτικά το παρελθόν."
Walter Benjamin, Wider ein Masterwerk

Αυτά για ζέσταμα (και ξεμπλο-γ-κάρισμα).
Καθώς λοιπόν, όπως είπε ο κ. Μπλουμ, ο γράφων (ποιητικά, κριτικά κλπ) δεν κάνει κάτι διαφορετικό από το να παρερμηνεύει μια άλλη γραφή που προηγήθηκε αυτού, και καθώς κάποιες δεκαετίες νωρίτερα ο Μπένγιαμιν είχε δείξει τον τρόπο να αφουγκράζεσαι το σήμερα χωρίς να είσαι πνευματικά υποτελής ή αγκιστρωμένος από την όποια παράδοση, σκέφτομαι κι εγώ να καταγράφω ανενδοίαστα τις παρερμηνείες μου του παρόντος και του παρελθόντος περιμένοντας ότι κι αυτές με τη σειρά τους θα παρερμηνευτούν. Εξ άλλου δεν υπάρχει ηθική της ανάγνωσης (κι αυτό ο Μπλουμ το είπε) και θα μπορούσε κανείς να το παραφράσει λέγοντας ότι τελικά δεν υπάρχει και ηθική της παρερμηνείας. Επιπλέον, η ζωή μας έχει καταστεί πιο "αναγνώσιμη" από ποτέ, κι εμείς θέλοντας και μη, πιο πολύ την ξεφυλλίζουμε και λιγότερο την ζούμε. (Λίγο ρετρό η μεταφορά, γιατί το ξεφύλλισμα δεν είναι σήμερα παρά ένα κλικ, ένα γρήγορο πέρασμα από κείμενο σε εικόνα, από εικόνα σε ήχο, από το εδώ και τώρα στο κάποτε παλιά, από αυτή τη γωνίτσα της γης στα πέρατα του κόσμου κι ακόμα παραπέρα).