Πλάγιασε.
Άκουσε τη βοή των δέντρων. Αλλά τώρα του φάνηκε σαν ο κήπος να΄χε γεμίσει από ανθρώπους, ξωτικούς ανθρώπους που παίζανε όλοι μαζί γκάιντες, πίπιζες...
Πολλά άστρα είχανε κάνει έναν κύκλο σε ουρανό σκοτεινό και φαινότανε σαν στεφάνι λαμπερό. Ξαφνικά χώρισαν και αρχίσανε να πέφτουν στη γη όπως πέφτουν κομμάτια από πυροτέχνημα. Απ΄ τη γη πάλι, που πέσανε, ένας μικρός καπνός βγήκε όμοιος με κείνον που αφήνουν τα κεριά όταν σβύνουν...
Ξύπνησε. Κρύωνε, κρύωνε τρομαχτικά.
Σαν τα πουλάκια! σκέφτηκε...
Δημοσθένης Βουτυράς
Σαν τα πουλάκια
1923
(Το διάβασα στο βιβλίο του Δ. Βουτυρά Τα σύμβολα στα όνειρα, εκδ.Φαρφουλάς)
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
πολύ τρυφερό απόσπασμα , θα είναι ωραίο βιβλίο...
ΑπάντησηΔιαγραφήΜπήκα στο μπλογκ σου κι είδα ότι υπάρχει κι άλλη Πανδώρα. Για να μας ξεχωρίζεις, εγώ είμαι η μεγάλη (λόγω ηλικίας βέβαια).
ΑπάντησηΔιαγραφήΟ Βουτυράς είναι ένας πολύ ενδιαφέρων συγγραφέας γιατί εκτός των άλλων ανήκει στην πεζογραφική πρωτοπορία της εποχής του.
δεν θα σε μπερδεψω μην ανησυχεις, εσύ εισαι εκπαιδευτικος... εκεινη δεν ξερω... μαλον απλά καλλιτέχνης... μου αρεσει πάντως το blog σου... και γω υπευθυνη προσχολικης αγωγης δραστηριοτητων και εκφρασης τελειωσα... από ΙΕΕΚ όμως... λογω δυσκολιας να μπω καπου να δουλεψω, εξασκώ την συγγραφικη μου ιδιότητα μόνο...
ΑπάντησηΔιαγραφή