Η ΑΒΑΠΤΙΣΤΗ RED VIRGIN

Στην αρχαία εκκλησία το Πάσχα ήταν το πέρασμα ενός ανθρώπου στη "νέα ζωή". Πιο συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια της αναστάσιμης λειτουργίας γινόταν η βάπτιση εκείνων που κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής είχαν προετοιμαστεί κατάλληλα με την κατήχηση, τη νηστεία και την προσευχή ώστε να λάβουν το φως της αιώνιας ζωής.
Η εικονιζόμενη Σιμόν Βέιλ δεν θα μπορούσε να έχει βαπτισθεί σε νηπιακή ηλικία γιατί προερχόταν από μια οικογένεια εβραίων αγνωστικιστών. Έζησε μια σύντομη αλλά έντονη ζωή που θα μπορούσε να χωριστεί σε δύο κεφάλαια: η ζωή, η σκέψη και το έργο της π.Χ και η ζωή, η σκέψη και το έργο της μ.Χ. Στο πρώτο κεφάλαιο διαβάζω για τις καταβολές της, για τις σπουδές που έκανε, τη φιλοσοφική της κλίση (και κλήση), τη γοητεία που της άσκησε αρχικά ο μαρξισμός κι η επανάσταση, τον ακτιβισμό της. Αυτό το ασθενικό κορίτσι με τα αφύσικα μικρά κι αδύναμα χέρια έγινε εργάτρια σε εργοστάσιο αυτοκινήτων. Ως καθηγήτρια φιλοσοφίας μοιράστηκε το μισθό της με άνεργους. Αν και ειρηνίστρια, πολέμησε εθελοντικά στο πλευρό των δημοκρατικών στη σπαρασσόμενη από τον εμφύλιο Βαρκελώνη. Στο δεύτερο κεφάλαιο της ζωής της διαβάζω τη συνάντησή της με το Χριστό κατά την επίσκεψή της στον Άγιο Φραγκίσκο της Ασσίζης.
Τότε λοιπόν ένιωσε ξαφνικά την ανάγκη να γονατίσει και να προσευχηθεί. Ο εσταυρωμένος συμπύκνωνε με συγκλονιστικό τρόπο όλη την «αφήγηση» της ανθρώπινης παρουσίας στο πέρασμα των αιώνων. Τα πάθη του Χριστού δικαίωναν τον πόνο, τη θλίψη και τα βάσανα πριν και μετά από Εκείνον. Πάνω στο σταυρό Του συναντιόντουσαν όλοι όσοι υπήρξαν εκφραστές της μιας και μοναδικής αλήθειας πριν από Εκείνον, με όσους επρόκειτο να μιλήσουν εις το όνομα του Πατρός...
Συγκλονισμένη από τις μυστικιστικές εμπειρίες της αλλά πάντα πνεύμα ανήσυχο και διερευνητικό, η Σιμόν δεν σταμάτησε να μελετά κείμενα χριστιανικά και μη. Αν όμως η Εκκλησία ήταν το σώμα του Χριστού, ποια ήταν η θέση της σ' αυτήν, εφόσον τυπικά ακόμα ήταν εβραία; Μήπως είχε έρθει η ώρα να ενσωματωθεί κι η ίδια στην εκκλησία του Χριστού και να βαπτισθεί; Εφόσον όμως όλη η γνώση, η σκέψη κι η καρδιά της της φώναζαν ότι «όσοι κατέχουν κατά τρόπο τέλειο την αγάπη για τον πλησίον και την αποδοχή της τάξης του κόσμου, συμπεριλαμβανομένης και της δυστυχίας, έχουν σίγουρα σωθεί, ακόμη κι αν ζουν και πεθαίνουν φαινομενικά άθεοι. [...] Όταν συναντά κανείς τέτοιους ανθρώπους είναι ανώφελο να θέλει να τους προσηλυτίσει. Είναι ήδη πλήρως προσηλυτισμένοι, μολονότι με ένα τρόπο αθέατο. Έχουν αναγεννηθεί δυνάμει του ύδατος και του πνεύματος, αν και δεν έχουν ποτέ βαπτισθεί, έχουν γευτεί τον άρτο της ζωής, αν και δεν έχουν ποτέ τους κοινωνήσει», πώς θα ήταν τελικά δυνατό να δεχθεί αμαχητί όλες τις προϋποθέσεις της ορθής πίστης (κατά το επίσημο καθολικό δόγμα) και να αποφασίσει να βαπτισθεί χριστιανή; Δεν το έκανε και πέθανε αβάπτιστη στην Αγγλία (34 χρόνων από φυματίωση αρνούμενη να λάβει επιπλέον τροφή, σε ένδειξη συμπαράστασης για τα δεινά των συμπατριωτών της στην υπό κατοχή Γαλλία).
Ξαναδιάβασα πρόσφατα την Επιστολή προς έναν ιερέα από το Αναλόγιο της «Ευθύνης». Θυμήθηκα που σε μια σύντομη βιογραφία της Σιμόν αναφερόταν ως "the red virgin" και την φαντάστηκα σαν κόκκινη παρθένο εσταυρωμένη που περιμένει το Μέγα Σάββατο.