ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Εσείς πώς τον αναστήσατε; Εμείς παραδοσιακά, παρά δέκα στην πλατεία του χωριού, με τα καλά μας, τις νεραϊδολαμπάδες μας, δώδεκα ακριβώς με τα φιλιά μας, δώδεκα και δέκα με τις μαγειρίτσες, τα κρασιά μας, τα κόκκινα αυγά και τα τσουρέκια μας, και με ό,τι τέλος πάντων υποτίθεται πως ανασταίνει τη σάρκα από τη νηστεία και το πνεύμα από τη θλίψη της Σαρακοστής. Ωραία ήταν, και του χρόνου να'μαστε καλά!
Κι ύστερα ξεχνάμε που τον αναστήσαμε κι αρχίζει πάλι η μυωπική ζωή μας που δεν βλέπει ούτε τον αναστάντα Χριστό ούτε τον διπλανό μας πάσχοντα άνθρωπο. Κι επειδή ξεχνώ κι εγώ πολύ, ό,τι θυμάμαι, χαίρομαι. Θυμήθηκα λοιπόν ένα υπέροχο βιβλίο που διάβασα πριν από μερικά χρόνια, μιας υπέροχης γυναίκας, της Φρανσουάζ Ντολτό. Είχα ήδη διαβάσει κάποια βιβλία της σχετικά με το αντικείμενό της, την ψυχανάλυση παιδιών, καθώς και για τη ζωή της, τις σπουδές της, την προσήλωσή της στην ψυχαναλυτική πρακτική, τη σύνδεσή της με το Λακάν αλλά και τη διατήρηση της αυτονομίας της, και τέλος, για το γάμο και την οικογένειά της. Καταγοητεύτηκα.
Θυμήθηκα λοιπόν ένα κεφάλαιο από το βιβλίο της Τα Ευαγγέλια και η πίστη, ο κίνδυνος μιας ψυχαναλυτικής ματιάς (από τα Ψυχαναλυτικά του βιβλιοπωλείου της Εστίας), όπου μιλάει για την ανάσταση του Χριστού ως αφύπνιση, ως "ξύπνημα" από τον ύπνο του θανάτου μέσα σε μια "άλλη" ζωή. Η Ντολτό δεν επιχειρεί να ερμηνεύσει τα πάντα γύρω από τη ζωή, το θάνατο και την ανάσταση του Χριστού. Το λέει κι η ίδια ότι "η ψυχανάλυση δεν εξηγεί τα πάντα. Μια δεδομένη στιγμή σταματά, δεν μπορεί να προχωρήσει, γιατί το ίδιο το ανθρώπινο σταματά. Η επιθυμία όμως μας παρασύρει πάντα πιο πέρα...". Η επιθυμία. Ό,τι πιο ζωντανό μέσα μας, που πρέπει να αφουγκραστούμε και να ακολουθήσουμε. Το μέγιστον μάθημα της ζωής και του κηρύγματος του Χριστού, όπως θα μπορούσε κανείς να συνοψίσει σε λίγες λέξεις την προσέγγιση της Ντολτό.
Κάθε θάνατος που "ζούμε" (κι είναι πολλοί από τη στιγμή της σύλληψής μας, διότι θάνατος σημαίνει απώλεια) είναι μια αφύπνιση, ένα πέρασμα, ένα ξύπνημα σε μια άλλη κατάσταση. Λέει λοιπόν αυτή η σπουδαία γυναίκα: "Πιστεύω ότι κι εμείς αναστημένοι, θα έχουμε ένα πρότυπο, μοναδικό πρόσωπο που δεν θα μοιάζει με κανένα άλλο. Θα έχουμε μια ποιότητα στο είναι μας, που μόνο όσοι μας αγάπησαν έντονα όταν ζούσαμε θα αναγνωρίζουν... Εμείς οι ίδιοι δεν θα μπορούμε να αναγνωρίσουμε τι ήταν η επίγεια ζωή μας, αλλά θα συνεχίζουμε να ζούμε ως προς το ουσιώδες της επιθυμίας μας και έτσι θα είμαστε ίσως κοντά σε αυτούς που αγαπάμε."
Χριστός ανέστη.
Α-ληθώς.
Μη το λησμονούμε.

Η Φρανσουάζ Ντολτό πέθανε το 1988.