Έτυχε να διαβάσω τα γράμματα που έστελνε από τη φυλακή αυτό το υπέροχο πλάσμα, η Ρόζα Λούξεμπουργκ, στη γυναίκα του συναγωνιστή της Κ. Λήμπκνεχτ, και να νιώσω μέσα στο καταχείμωνο τον ερχομό της άνοιξης (γινόταν ένα παζάρι βιβλίων στην πλατεία Κλαυθμώνος, νομίζω, κι έβαλα στο καλάθι βιαστικά 4-5 βιβλία, μεταξύ αυτών κι αυτό το βιβλιαράκι από τις εκδόσεις Ύψιλον). Ήξερα ότι σ' αυτό το σώμα που «μειονεκτούσε» υπήρχε ένα πνεύμα που πλεονεκτούσε και μια ψυχή που έσφυζε από δύναμη, θάρρος κι αγωνιστικότητα. Αυτό που δεν ήξερα ήταν ότι μέσα στην ψυχή της κελαηδούσαν πουλιά, θρόιζαν τα φύλλα των δέντρων και χόρευαν σκαραβαίοι. Τέτοια αγάπη για τη φύση, τη γεμάτη ζωή, αρώματα κι ήχους! Ήταν άνοιξη του 1917, δυο χρόνια προτού χτυπηθεί μέχρι θανάτου και πεταχτεί το σώμα της σ' ένα κανάλι, όταν έγραφε: Κατά βάθος νιώθω πολύ πιο ευχάριστα στη γωνίτσα ενός κήπου, όπως εδώ, ή σ' έναν κάμπο ξαπλωμένη στα χόρτα, παρά σ' ένα συνέδριο του κόμματος. Σε σένα μπορώ να τα λέω αυτά, αφού δεν θα τρέξεις να μ' υποψιαστείς ότι προδίνω τον σοσιαλισμό. Το ξέρεις ότι παρ' όλα αυτά, ελπίζω να πεθάνω στο πόστο μου: σε μια οδομαχία ή σ' ένα κρατητήριο. Όμως, τα φυλλοκάρδια μου το ξέρουν πως ανήκω περισσότερο στα πουλιά παρά στους «συντρόφους» μου.
Και σε άλλο σημείο: Να΄σαι άνθρωπος θα πει να ρίξεις τη ζωή σου ολόκληρη στη βαρειά ζυγαριά του «πεπρωμένου», όταν πρέπει να γίνει έτσι. Όμως, την ίδια στιγμή, να χαίρεσαι την κάθε ηλιόλουστη μέρα και το κάθε ωραίο περαστικό σύγνεφο.
Την σκέφτομαι με θαυμασμό κι αγάπη αυτή τη γυναίκα. Και θα΄ θελα να περάσω απ' το κανάλι όπου την «έριξε» το πεπρωμένο της και να της ψιθυρίσω: καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς...