Κι άλλη φωτο από Ρώμη. Το Κολοσσαίο από μέσα. Συνήθως το βλέπουμε από την εξωτερική του πλευρά (σε βιβλία, καρτ-ποστάλ, οδηγούς, ταινίες, μπρελόκ, μπλουζάκια, κούπες για τον καφέ κλπ). Ήθελα όμως να θυμάμαι πιο πολύ τι κρύβει αυτό το ερείπιο στα σωθικά του. Είδα αυτά τα υπόγεια κελιά, όπου περίμεναν τη σειρά «εμφανίσεώς» τους τα άγρια ζώα, οι μονομάχοι, οι αιχμάλωτοι, οι χριστιανοί, οι εβραίοι (όλοι δηλαδή που θεωρούνταν από τους Ρωμαίους αναλώσιμο είδος) κι ένιωσα ένα ρίγος συγκίνησης να με διαπερνά για όλες τις ψυχές που βγήκαν από διαμελισμένα, αιματοβαμμένα σώματα μέσα σ'αυτόν το χώρο (που αναμφισβήτητα είναι ένα θαυμάσιο δείγμα ρωμαϊκής αρχιτεκτονικής). Και πιο πολύ συγκινήθηκα για τις ψυχές που βγήκαν από τα σώματα εκείνων που μαρτύρησαν την (και για την) πίστη τους στο Χριστό. Εκεί πάλεψαν με το θάνατο κι εκεί τον νίκησαν.
Μέρες που είναι ας πούμε και κάτι θανατερό. Χαρμόσυνο όμως:
«Διά Λάζαρον σέ Χριστός ἤδη σκυλεύει
θάνατε, καί ποῦ σου Ἄδη τό νῖκος...»
(ύμνος που ακούγεται αυτό το Σάββατο, του Λαζάρου φυσικά)