Άγγιγμα γυναίκας

Ο ΕΡΧΟΜΟΣ

Βράδυνα τη σκέψη μου στ΄ ακρωτήρι του μύθου
ν' αφουγκρασθεί ανασεμιές της θάλασσας
που μεθυσμένη αγκομαχούσε.
Σ΄ έχασα στις πτυχές βράχου σκληρού
και θάρρεψα πως θα σε βρω στους στίχους των ψαράδων,
σε πυροφάνι άφεγγης νυχτιάς,
στη σκούνα τ΄ ονείρου που σε τρύγησε.
Βράδυνα τη σιωπή μου ... να σε κυκλώσει
να νιώσεις την πλήρωση του αγγίγματος
στη στέρηση της κουρσεμένης νιότης.
Σ΄έχασα στο κύμα της ερήμου
κει που τα χνάρια των θνητών σαρώνει η πνοή τ΄αοράτου...
μα ήρθες πλάι μου
-δροσιά από μίσχο γιασεμιού,
πού΄σταξε σε καυτή παλάμη.
Κι ύγρανε μια παλάμη που χρόνια αρνιότανε να κλείσει,
που τη φιλούσε μοναχά ο άνεμος,
την άγγιζαν οι γαλαξίες
κι εκείνη τραγουδούσε -πάντα ανοιχτή- τον ερχομό σου.

(Από την ποιητική συλλογή Αληθομυθεύματα της φίλης μου Μαρίας Παπαδάκη, εκδ. ΔΩΔΩΝΗ)

Γυναικεία ποίηση. Τρυφερή, αισθησιακή, εκστατική, ερωτική.
Φωνή γυναίκας που περιμένει τον ερχομό ενός έρωτα αποθεωτικού, όχι με νωχέλεια και παθητικότητα, αλλά με εγρήγορση και πάθος. Με το ανόθευτο κι αξόδευτο του παιδιού. Αναζητεί κι αναμένει. Άδει και σιωπά. Ζητάει από τη ζωή και παίρνει. Ανοιχτή κι απροκατάληπτη.
Φωνή με αφή. Ξέρει να μιλάει για αγγίγματα και φιλήματα.
Φωνή που όταν σωπαίνει, ακούει τον αντίλαλό της στα αγκομαχητά της θάλασσας και στους στίχους των ψαράδων.
Φωνή που τραγουδάει. Φωνή καλλίφωνη.