Μια "υποδειγματική" διδασκαλία!

Ο Gombrowicz για τον Heidegger:
«Ο Χάιντεγγερ λέει ότι η ουσία του ανθρώπου είναι η ύπαρξή του, ότι ο άνθρωπος δεν είναι ένα καθορισμένο πράγμα. Δεν υπάρχουν πρότυπα του ανθρώπου -όπως για παράδειγμα, στην καθολική φιλοσοφία-, αλλά ο άνθρωπος είναι ένα ον που βαίνει προς το είναι του. Λεπτή αλλά βαθιά διαφορά. Δεν μπορούμε να πούμε ότι κάποιος είναι άνθρωπος, μπορούμε να πούμε ότι γίνεται άνθρωπος, ότι πραγματώνεται ως ανθρώπινη ύπαρξη [...]
Ο άνθρωπος υπάρχει σε δύο επίπεδα:
1. καθημερινή ύπαρξη, κοινότοπη
2. αυθεντική ύπαρξη
[...] Η κοινότοπη ζωή είναι απλώς μια φυγή από τον εαυτό μας, σε αναζήτηση της λήθης και του αφανισμού. Το να γίνεις άνθρωπος είναι μόνο μια δυνατότητα. [...] Το πέρασμα από αυτή τη μη αυθεντική σφαίρα στην αυθεντική δεν γίνεται μέσω μιας διαδικασίας πολιτισμού, γνώσης, αλλά μέσω αυτού που ονομάζει άλμα, μιας απόφασης να αποδεχθούμε την αγωνία και την αποκάλυψή της. Η αγωνία παίζει τρομερό ρόλο στον υπαρξισμό:
Πώς να οριστεί η αγωνία;
Φόβος είναι ο φόβος κάποιου πράγματος.
Αγωνία είναι ο φόβος του τίποτα,
του μη νοήματος,
του να μη δίνεις κάποιο νόημα στον κόσμο,
του να χάνεις τον εαυτό σου.
[...] Για μένα, η ηλιθιότητα απορρέει από έναν εξτρεμισμό, ο οποίος δεν είναι, κατά κανένα τρόπο, η αληθινή πραγματικότητα του ανθρώπου. Ο άνθρωπος είναι η ύπαρξη που χρειάζεται μια μέτρια θερμοκρασία. Ούτε ο μικρόκοσμος ούτε ο μακρόκοσμος είναι η επικράτεια του ανθρώπου. [... ] Δεν πρέπει να υποκύπτουμε σε θεωρίες, πρέπει να γνωρίζουμε ότι τα συστήματα έχουν πολύ σύντομη ζωή και δεν πρέπει να επιτρέπουμε στους εαυτούς μας να μας επιβληθούν.»

(Από το βιβλίο του Βίτολντ Γκομπρόβιτς, Μαθήματα φιλοσοφίας σε έξι ώρες και ένα τέταρτο, εκδ.Πατάκη)