Tα φτερά του έρωτα

«...αφού δεχτεί μέσω της όρασης την αντανάκλαση της πραγματικής ομορφιάς, καίγεται από τον πυρετό εκείνο, με τον οποίο δροσίζεται το φτέρωμα της ψυχής του, αφού μάλιστα νιώσει την κάψα, λιώνουν τα αποκυήματα που περιζώνονται από τη σκληρότητα και εμποδίζουν την ανάπτυξη του φτερώματος της ψυχής. Όταν όμως ορμήσει σαν χείμαρρος η τροφή αυτή, εξογκώνεται το σκληρό τμήμα του φτερώματος της ψυχής και ορμά προς τα πάνω από τη ρίζα, μέσα σε ολόκληρη την ψυχή. Γιατί όλη η ψυχή ήταν παλιά φτερωτή. Βράζει λοιπόν ολόκληρη η ψυχή μέσα σ' αυτό το πάθος και αναταράσσεται και, όπως ακριβώς νιώθει περίεργο πάθος το βρέφος που πρωτοβγάζει δόντια, φαγούρα δηλαδή κι ενοχλητικούς ερεθισμούς των ούλων, το ίδιο άγριο πάθος νιώθει και η ψυχή του καθενός, όταν βγάζει τα πρώτα της φτερά. Βράζει λοιπόν κι ερεθίζεται και νιώθει φαγούρα καθώς βγάζει τα φτερά της. [...] Αυτό λοιπόν το πάθος ωραίο μου παιδί, που σε σένα απευθύνω το λόγο μου, οι άνθρωποι το ονομάζουν έρωτα, αν ακούσεις όμως πώς το ονομάζουν οι θεοί, θα γελάσεις. Λένε δηλαδή, όπως θυμάμαι, κάποιοι Ομηρίδες δυο στίχους απ' αυτούς που αναφέρονται στον έρωτα....
Οι θνητοί φτερωτό τον έρωτα καλούνε,
Φ τ έ ρ ω τ α όμως οι αθάνατοι, γιατί από τη φύση του βγάζει φτερά.
Μπορεί λοιπόν κάποιος να συμφωνήσει μ΄αυτούς τους στίχους, μπορεί και όχι. Όμως η αιτία και η ουσία του πάθους των εραστών αυτό ακριβώς τυχαίνει να είναι.»
Πλάτωνος Φαίδρος, 251b-252c

όλη η φιλοσοφία μετά
απλά μια υποσημείωση