Το ενενήντα εννιά

Είναι παράξενο αυτό που μου συμβαίνει
νομίζω ότι κανείς δεν με καταλαβαίνει
πώς μέσα μου αδειάζουν τα πνευμόνια
πώς τώρα σαν να τέλειωσαν τα χρόνια
περπάτησα στο δρόμο τρομαγμένη
δεν είναι ωραίο να πέφτεις
και να σε σηκώνουν ξένοι
έφτασα πάλι στη φωλιά μου
κι όμως, εδώ χτυπάει πιο γρήγορα η καρδιά μου
το αίμα στο κεφάλι ανεβαίνει
απόψε κάτι κακό με περιμένει
και στα διαλείμματα του τρόμου
έρχεται η θλίψη πιο βαριά
και πιο τρομακτική
σαν να με περιπαίζει
χαίρεσαι που' σαι ζωντανή;
και στην καμπή αυτού του δρόμου
πάλι μου κόβονται τα πόδια
στο σπίτι λέω να γυρίσω
θα κοιμηθώ και θα ξυπνήσω
με τους ζωντανούς μαζί
σαν πεθαμένη.
11.5.09

Υ.Γ Και ξαφνικά ξυπνάς ένα πρωί και το δόντι δεν πονάει πια. Κακό σημάδι για το δόντι. Καλό για τη μέρα που αρχίζει.

Το 99 είχα διαβάσει και το Σύνδρομο αγοραφοβίας του Κωστή Παπαγιώργη, εκδ.Καστανιώτη. Από τα υπογραμμισμένα:
«Ρεαλιστικά μιλώντας, η κατάσταση είχε ως εξής. Αν υποθέσουμε ότι η επαφή με τους άλλους είναι μια κλίμακα που την ανεβαίνεις ωσπου να φτάσεις σε ένα κεφαλόσκαλο και να χτυπήσεις τη θύρα, στην περίπτωσή μου είχε συμβεί το ακόλουθο παράδοξο: η κλίμακα υπήρχε, η θύρα επίσης, μόνο που είχαν αφαιρεθεί κάποια σκαλοπάτια ή το κεφαλόσκαλο. Για να ανέλθω ίσαμε το πρόσωπο του άλλου, όφειλα να κάνω ένα άλμα, να βρεθώ για λίγο -όσο κρατούσε η κατακλυσμική εμπειρία -στο κενό. Αντί να κλαίω και να οδύρομαι για την αφαίρεση των βαθμίδων (έξω και μέσα), έπρεπε να δείξω σθένος και αντοχή στα άλματα.
Ο ασθενής αρχίζει να ανακτά λίγο από το παλιό του σθένος, όχι όταν θεραπευτεί, αν υποθέσουμε ότι τα καταφέρει, αλλά από τη στιγμή που θα δεχτεί ολοψύχως ότι η νέα κατάσταση είναι κι αυτή μια παραλλαγή της υγείας. Είναι απίστευτο πόσο αλλάζουν τα πράγματα με αυτήν την απλή σκέψη. Μπορείς να βλέπεις μόνο με το ένα μάτι, να εργάζεσαι με το ένα χέρι ή με το ένα πόδι. Για λίγα σκαλοπάτια λοιπόν δε χάλασε ο κόσμος!»