Ο μάγος

Μαγική βραδιά Μαΐου η χθεσινή στο Παλλάς. Ο Rene Aubry κι οι μουσικοί του (όλοι εξαιρετικοί, ιδιαίτερα εκείνος που ήταν στα πνευστά κι εκείνος στα κρουστά) μας χάρισαν μιάμιση ώρα καθαρής μουσικής απόλαυσης χωρίς να διακόψουμε για τσιγάρα και πρώτες εντυπώσεις. Για να ακολουθήσουμε απερίσπαστοι αυτή τη σύντομη γοητευτική περιπλάνηση στις τόσο ιδιαίτερες συνθέσεις του Γάλλου μουσικού. Μουσική χωρίς λόγια που έλεγε πολλά. Μέσα από τη φαινομενική κυριαρχία του ρυθμού αναδύονταν μικρές μελωδικές φράσεις, ήχοι απροσδόκητοι από όργανα που εναλλάσσονταν (και κάποιες φορές απροσδιόριστοι). Υπήρχαν στιγμές που νόμιζες ότι η ίδια η μουσική έπαιρνε μια βαθιά ανάσα προτού αρθρώσει κάτι άλλο. Και κάτω από την επίφαση της μονοτονίας το ξάφνιασμα. Το γεγονός ότι ο Aubry έχει γράψει μουσική για το χορό, το θέατρο και τον κινηματογράφο ίσως δεν λέει από μόνο του τίποτα. Όταν τον ακούς όμως περνούν από τα μάτια σου εικόνες. Πλάθεις με τη φαντασία σου ένα σενάριο για να επενδύσεις τη μουσική του. Χορογραφείς πάνω στις νότες του. Σκηνοθετείς τα συναισθήματά του.
(Άβολες και οι 4 θέσεις του θεωρείου. Από τις 2 μπροστινές έβλεπες τη μισή σκηνή, ίσως ολόκληρη αν έγερνες μπροστά στην κουπαστή. Από τις πίσω έβλεπες βία το ένα τέταρτο, εκτός αν ήσουν Φασούλας. Κι αναρωτιέμαι ποιος δέχεται να καθήσει εκεί όταν πρόκειται για θέατρο, χορό κλπ. Δεν νομίζω ότι ένα εισιτήριο των 60 ευρώ θα έπρεπε να αντιστοιχεί σ΄ αυτές τις θέσεις. Τέλος πάντων! Μας αποζημίωσε ο μάγος Aubry με την υπέροχη μουσική του.)