ΠΡΟΣ ΒΡΩΣΙΝ

Φτιάξαμε μια ωραία σαλάτα εποχής με φύλλα πράσινα σγουρά και μωβ. Μια πανδαισία αλμυρού, πικρού, γλυκόξυνου, βρεγμένη με βαλσαμικά και έλαια εκλεκτά της μεσογειακής λεκάνης. Βάλαμε και λίγα μυρωδικά εξ Ανατολάς, και λίγο γιν και λίγο γιαν. Στη μέση το λευκό κρασί, je vous en prie, καθήστε. Ήταν ζεστή η βραδιά, μεθυστική. Στα πόδια μας έρρεαν αέναα τα πάντα του Ηρακλείτου. Δεν θέλαμε πολύ να θυμηθούμε και κείνον τον Γερμαναρά που τόσο θαύμαζε τους Έλληνες, "σαν σε ημέρα εορτής...κλπ". Ωραία, γεμάτη, πλούσια η σαλάτα μας. Πήραμε τα πηρούνια και την αποδομήσαμε. Και για να μη νυστάξουμε ακούσαμε και λίγο ροκ. Πάει πολύ με τη ρόκα και τα αντίδια.
Τρώμε πάντοτε ελαφρά για να χωνεύουμε εύκολα.
4.5.09 (Αφιερωμένο σε όλους εμάς τους gourmet τύπους μιας ευκολοχώνευτης κουλτούρας)

Και πάλι από Adorno: "Το ημικατανοημένο και ημιβιωμένο δεν είναι προκαταρκτική βαθμίδα της μόρφωσης, αλλά θανάσιμος εχθρός της [...] Η ημιμόρφωση έκανε το μυστικό βασίλειο κοινό σε όλους. Σύμφωνα με το συλλογικό ναρκισσισμό οι άνθρωποι αντισταθμίζουν τη συνείδηση της κοινωνικής τους ανισχυρότητας, που φτάνει ως την ατομική ορμική δύναμή τους, και συνάμα το αίσθημα ενοχής, καθότι δεν είναι ούτε πράττουν ό,τι θα όφειλαν να είναι και να πράττουν σύμφωνα με τη δική τους αντίληψη, κάνοντας τον εαυτό τους, πραγματικά ή απλώς στη φαντασία τους, μέλος κάποιου υψηλότερου, καθολικότερου, στο οποίου αποδίδουν όσες ιδιότητες λείπουν από τους ίδιους, και από το οποίο αναπληρωματικά παίρνουν πίσω κάτι σαν συμμετοχή σε αυτές τις ποιότητες. ῀[...] Αν οι άνθρωποι ανέπτυξαν το πνεύμα για να διατηρηθούν στη ζωή, τα πνευματικά μορφώματα, που διαφορετικά δεν θα υπήρχαν, δεν είναι πια τρόφιμα (lebensmittel)."
(Το διάβασα στη Θεωρία της ημιμόρφωσης του Adorno, εκδ. Αλεξάνδρεια)