Και ο νοών νοείτω

Μερικοί άνθρωποι μιλούν με νοήματα
χτυπάνε τον αέρα με τις λέξεις
φυσώντας μέσα στις χαραγές του νου
του ρόδινου αιγιαλού
όταν ξεχύνονται με ορμή
κι ανατριχιάζουν τις θάλασσες.
Από κει ξανοίγονται οι πρώτες σκέψεις
κι οι τολμηροί ταξιδευτές.

Υπάρχουν κι άλλοι που δεν μιλούν
ακουμπάνε ήσυχα το πηγούνι στο στήθος
και το βλέμμα στις κοιλιές τους
ενώ εσύ αναρωτιέσαι
αν σκέφτονται κάτι
ή το τίποτα
ή απλώς κάποια ανοησία.
Μέσα στο πολύβουο δάσος
οι δικές τους φυτρώνουν
προσευχές.

Μιλάς κι εσύ που δεν κατάλαβες
απ΄ τη ζωή παρά το πώς φουσκώνουν
το στήθος και τα μυαλά από αέρα.
Μα δεν εννόησες ακόμη
να βρεις δυο ώμους
να στηρίξεις το κεφάλι σου
ένα κλαδί να ξαποστάσεις
ένα ξυστρί
να βγάλεις από πάνω σου το ψέμα;
Απ΄ το πολύ το σκόρπισμα
έμεινες δίχως λόγια.
Ζητάς νερό
και παίρνεις αίμα.

(12.9.2009)