Ο βαθμός μηδέν

Καλοκαίρι, παραλία, σύγχρονη λογοτεχνία...
Περάσανε από τα χέρια μας κάποια βιβλία και φέτος. Κάποια καλά, άλλα καλύτερα, μερικά αδιάφορα.
Και πάλι θυμήθηκα τον Ρολάν Μπαρτ και Το βαθμό μηδέν της γραφής:
«Υπάρχει επομένως ένα αδιέξοδο της γραφής, που είναι το αδιέξοδο της ίδιας της κοινωνίας: οι σημερινοί συγγραφείς το νιώθουν. Γι΄ αυτούς η αναζήτηση ενός μη ύφους ή ενός ύφους προφορικού, ενός βαθμού μηδέν, ή ενός καθομιλούμενου βαθμού γραφής, είναι τελικά η προϊδέαση μιας απόλυτα ομογενούς κατάστασης της κοινωνίας. Οι περισσότεροι καταλαβαίνουν ότι δεν μπορεί να υπάρξει "γλώσσα" καθολική έξω από μια συγκεκριμένη καθολικότητα, και οχι πια μυστική ή κατ΄ όνομα, του κόσμου των απλών πολιτών. [...] Η γραφή, ενώ νιώθει ακατάπαυστα ένοχη για την ίδια της τη μοναξιά, δεν παύει ωστόσο να είναι και φαντασία άπληστη για μια ευτυχία των λέξεων, σπεύδει προς μια "γλώσσα" ονειρεμένη που η φρεσκάδα της, χάρη σ΄ ένα είδος ιδανικής προϊδέασης, θα εικονίζει την τελειότητα ενός νέου κόσμου αδαμικής αγνότητας όπου η "γλώσσα" δεν θα είναι πια αλλοτριωμένη. Ο πολλαπλασιασμός των γραφών θεσπίζει μια νέα Λογοτεχνία εφόσον αυτή δεν επινοεί τη "γλώσσα" της παρά για να είναι ένα πρόταγμα: η Λογοτεχνία γίνεται η ουτοπία της "γλώσσας"».
Από το βιβλίο του Ρολάν Μπαρτ, Ο Βαθμός Μηδέν της Γραφής, Νέα Κριτικά Δοκίμια, εκδ. ΡΑΠΠΑ