Σαν υπουργός της κυβερνήσεως!!!

ΣΤΗ ΓΕΝΝΗΣΗ ΕΝΟΣ ΓΙΟΥ

Άμα γεννιέται ένα παιδί,
όλη η φαμίλια τού εύχεται έξυπνο να γίνει.
Εγώ που με την εξυπνάδα μου
ρήμαξα τη ζωή μου,
ελπίζω ο γιος μου
αγράμματος να μείνει και φτωχός στο πνεύμα.
Έτσι, θα ζήσει γαλήνια κι ωραία
σαν υπουργός της κυβερνήσεως.

(1938)

Από τα Ποιήματα του Μπέρτολτ Μπρεχτ, εκδ.Θεμέλιο, μτφρ. Μάριου Πλωρίτη

Ο φίλος του...ο Βούδας

O φιλαράκος μου

κάθομαι κάτω από τούτο
το φως
και κοιτάζω
τον Βούδα.

ο Βούδας
γελάει
με μένα
με
τα πάντα:

έχουμε προχωρήσει
τόσο πολύ
και δεν έχουμε φτάσει
πουθενά.

έχουμε ζήσει
τόσο πολύ
και
μόλις που
έχουμε ζήσει.

ο Βούδας
γελάει.

ο Βούδας είναι
αυτό το αγαλματάκι
από πορσελάνη
που κάθεται
απέναντί μου
απόψε.

ενώ τα ποιήματα
δεν
έρχονται.

Από το βιβλίο του Τσαρλς Μπουκόφσκι, 70 χρόνια φαγούρα, Ποιήματα και διηγήματα, εκδ.Ηλέκτρα, μτφρ. Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος

Και ο νοών νοείτω

Μερικοί άνθρωποι μιλούν με νοήματα
χτυπάνε τον αέρα με τις λέξεις
φυσώντας μέσα στις χαραγές του νου
του ρόδινου αιγιαλού
όταν ξεχύνονται με ορμή
κι ανατριχιάζουν τις θάλασσες.
Από κει ξανοίγονται οι πρώτες σκέψεις
κι οι τολμηροί ταξιδευτές.

Υπάρχουν κι άλλοι που δεν μιλούν
ακουμπάνε ήσυχα το πηγούνι στο στήθος
και το βλέμμα στις κοιλιές τους
ενώ εσύ αναρωτιέσαι
αν σκέφτονται κάτι
ή το τίποτα
ή απλώς κάποια ανοησία.
Μέσα στο πολύβουο δάσος
οι δικές τους φυτρώνουν
προσευχές.

Μιλάς κι εσύ που δεν κατάλαβες
απ΄ τη ζωή παρά το πώς φουσκώνουν
το στήθος και τα μυαλά από αέρα.
Μα δεν εννόησες ακόμη
να βρεις δυο ώμους
να στηρίξεις το κεφάλι σου
ένα κλαδί να ξαποστάσεις
ένα ξυστρί
να βγάλεις από πάνω σου το ψέμα;
Απ΄ το πολύ το σκόρπισμα
έμεινες δίχως λόγια.
Ζητάς νερό
και παίρνεις αίμα.

(12.9.2009)

Αναπνοή ορμώμενη απ΄ το χέρι

Βεντάλια στο χέρι του ποιητή
που βάζει
σε τάξη τη φύση όπως
του ναυτικού ο εξάντας
μετράει
τον
ουρανό



Το
φθινόπωρο είναι
κι αυτό
κάτι
που αρχίζει


Διάλογος της
βεντάλιας
με
το
παραβάν

Βεντάλια Αέρα
αντλώ
σε
χώρα
νοη
τή

.....................................


Το του κόσμου
ύφασμα τόσον καιρό που
χρησιμοποιείται
παράξενο να μην έχει
καμία
τρύπα

.....................................

Μέσα στο ποίημα
πρέπει να υπάρχει
ένας τέτοιος
αριθμός
που να εμποδίζει
το μέτρημα


Από τις Εκατό φράσεις για βεντάλιες του Paul Claudel (εκδ.Γαβριηλίδης, μτφρ.Θ.Χατζόπουλος)

Ο βαθμός μηδέν

Καλοκαίρι, παραλία, σύγχρονη λογοτεχνία...
Περάσανε από τα χέρια μας κάποια βιβλία και φέτος. Κάποια καλά, άλλα καλύτερα, μερικά αδιάφορα.
Και πάλι θυμήθηκα τον Ρολάν Μπαρτ και Το βαθμό μηδέν της γραφής:
«Υπάρχει επομένως ένα αδιέξοδο της γραφής, που είναι το αδιέξοδο της ίδιας της κοινωνίας: οι σημερινοί συγγραφείς το νιώθουν. Γι΄ αυτούς η αναζήτηση ενός μη ύφους ή ενός ύφους προφορικού, ενός βαθμού μηδέν, ή ενός καθομιλούμενου βαθμού γραφής, είναι τελικά η προϊδέαση μιας απόλυτα ομογενούς κατάστασης της κοινωνίας. Οι περισσότεροι καταλαβαίνουν ότι δεν μπορεί να υπάρξει "γλώσσα" καθολική έξω από μια συγκεκριμένη καθολικότητα, και οχι πια μυστική ή κατ΄ όνομα, του κόσμου των απλών πολιτών. [...] Η γραφή, ενώ νιώθει ακατάπαυστα ένοχη για την ίδια της τη μοναξιά, δεν παύει ωστόσο να είναι και φαντασία άπληστη για μια ευτυχία των λέξεων, σπεύδει προς μια "γλώσσα" ονειρεμένη που η φρεσκάδα της, χάρη σ΄ ένα είδος ιδανικής προϊδέασης, θα εικονίζει την τελειότητα ενός νέου κόσμου αδαμικής αγνότητας όπου η "γλώσσα" δεν θα είναι πια αλλοτριωμένη. Ο πολλαπλασιασμός των γραφών θεσπίζει μια νέα Λογοτεχνία εφόσον αυτή δεν επινοεί τη "γλώσσα" της παρά για να είναι ένα πρόταγμα: η Λογοτεχνία γίνεται η ουτοπία της "γλώσσας"».
Από το βιβλίο του Ρολάν Μπαρτ, Ο Βαθμός Μηδέν της Γραφής, Νέα Κριτικά Δοκίμια, εκδ. ΡΑΠΠΑ