«(...) Χτες και σήμερα κοιμόμουνα όλο το απόγευμα σαν μεθυσμένος. Είχα (από νευρική άποψη) την εσωτερική αίσθηση ενός ανθρώπου που πρέπει να είχε πιει έξι μποτίλιες αλκοόλ. Καιγόμουνα και ήμουνα παραζαλισμένος. Αλλά σήμερα το απόγευμα (έκανα όλη μέρα δίαιτα) ξαναδυνάμωσα και έγραψα με μια σχεδόν αναπνοή, μια ολόκληρη σελίδα και με πολύ πυκνή ψυχολογία, που καθώς πιστεύω, δεν αφήνει και πολλά πράγματα για διόρθωση. Δεν έχει σημασία, θα ήθελα να με εγκαταλείψουν κάπως αυτές οι αδυναμίες και οι ενθουσιασμοί και να παραμείνω σε ένα πιο ολύμπιο κλίμα, το μόνο κατάλληλο για να πλάσεις το ωραίο.
(...) Όχι. Για όνομα του Θεού! Όχι! Δεν θα δοκιμάσω ποτέ να δημοσιεύσω σε κάποιο περιοδικό. Μου φαίνεται πως καθώς περνάει ο καιρός, το να ανήκεις κάπου, το να μπεις σε μια οποιαδήποτε αδελφότητα ή στο όποιο μαγαζάκι, και μάλιστα το να πάρεις τον όποιο τίτλο, είναι σα να ατιμάζεσαι, να ξεφτιλίζεσαι, τόσο ταπεινά είναι όλα αυτά.»
Αυτά έγραφε ο Gustave Flaubert σε επιστολή του το 1853 προς την αγαπημένη του Louise Colet. Από το βιβλίο του Γκυστάβ Φλωμπέρ, Αλληλογραφία, εκδ. Νεφέλη
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου