Επισκέφθηκαν κάποιοι αδελφοί τον αββά Αντώνιο και του λένε: "Πες μας ένα λόγο, πώς να σωθούμε;"
Kαι ο γέροντας τους απάντησε:
"Ακούσατε την Αγία Γραφή; Αυτό σας αρκεί"
Εκείνοι όμως του είπαν:
"Θέλουμε ν' ακούσουμε μια συμβουλή κι από σένα, πατέρα".
Ο γέροντας λοιπόν τους απάντησε:
"Λέει το ευαγγέλιο, αν κάποιος σε χτυπήσει στη δεξιά πλευρά γύρισε να σε χτυπήσει και στην άλλη".
Εκείνοι του απαντούν:
"Αυτό δεν μπορούμε να το κάνουμε".
Τους λέει λοιπόν ο γέροντας:
"Αν δεν μπορείτε να γυρίσετε και την άλλη πλευρά τουλάχιστον υπομείνετε το ένα χτύπημα".
Εκείνοι του απαντούν:
"Ούτε αυτό το μπορούμε".
Και ο γέροντας λέει:
"Aν ούτε αυτό το μπορείτε, τότε μην ανταποδώσετε το χτύπημα".
Εκείνοι πάλι του απάντησαν:
"Ούτε αυτό το μπορούμε".
Τότε ο γέροντας λέει στον μαθητή του:
"Φτιάξε τους λίγο τραχανά γιατί είναι άρρωστοι".
Και σ' εκείνους είπε: "Αν δεν μπορείτε αυτό και δεν θέλετε το άλλο, τι να σας κάνω; Χρειάζεται προσευχή".
Από το βιβλίο του Γιώργου Κόρδη Με χώμα και φως, εκδ.Εν πλω
Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2010
Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2010
Κυριακές
Χωράφια σαν τη θάλασσα, μύρο τραχύ των χόρτων
καμπάνας άνεμος μετά τη θύελλα επάνω στ' άνθη,
μες στο γαλάζιο πάρκο της βροχής φωνές παιδιών κρυστάλλινες,
κατσούφης ήλιος για τους λυπημένους, όλα
του κόσμου τούτου πλέουνε στη μεσημεριάτικη αθυμία.
Η ώρα τραγουδάει. Διάφανος καιρός. Εκείνοι
που μ' αγαπούν είναι όλοι εδώ.
Ακούω ψελλίσματα παιδιού, ήσυχα σαν τη μέρα.
Χαρούμενο κι απλό στρώθηκε το τραπέζι
με πράγματα ολοκάθαρα σαν τη σιωπή κεριών που καίνε...
Ο ουρανός δίνει τον πυρετό του σαν ευεργεσία...
Μέρα μεγάλη απέραντη χωριού μαγεύει τα παράθυρα...
Είναι γιορτή, κρατάνε οι άνθρωποι λυχνάρια κι άνθη...
Ένα όργανο μακριά στέλνει τον ήσυχο λυγμό του...
Ω θα' θελα να σου μιλήσω...
του Λεόν-Πωλ Φαργκ (1876-1947)
σε μετάφραση του Τάκη Σινόπουλου
από την Ανθολογία Γαλλικής Ποίησης του Χριστόφορου Λιοντάκη, εκδ.Καστανιώτη
καμπάνας άνεμος μετά τη θύελλα επάνω στ' άνθη,
μες στο γαλάζιο πάρκο της βροχής φωνές παιδιών κρυστάλλινες,
κατσούφης ήλιος για τους λυπημένους, όλα
του κόσμου τούτου πλέουνε στη μεσημεριάτικη αθυμία.
Η ώρα τραγουδάει. Διάφανος καιρός. Εκείνοι
που μ' αγαπούν είναι όλοι εδώ.
Ακούω ψελλίσματα παιδιού, ήσυχα σαν τη μέρα.
Χαρούμενο κι απλό στρώθηκε το τραπέζι
με πράγματα ολοκάθαρα σαν τη σιωπή κεριών που καίνε...
Ο ουρανός δίνει τον πυρετό του σαν ευεργεσία...
Μέρα μεγάλη απέραντη χωριού μαγεύει τα παράθυρα...
Είναι γιορτή, κρατάνε οι άνθρωποι λυχνάρια κι άνθη...
Ένα όργανο μακριά στέλνει τον ήσυχο λυγμό του...
Ω θα' θελα να σου μιλήσω...
του Λεόν-Πωλ Φαργκ (1876-1947)
σε μετάφραση του Τάκη Σινόπουλου
από την Ανθολογία Γαλλικής Ποίησης του Χριστόφορου Λιοντάκη, εκδ.Καστανιώτη
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)