...Τώρα, εάν κάποιος μου παρατηρήσει: "Και ύστερα; Όλος ο κόσμος βλέπει παρόμοια όνειρα"- θα τον χειροκροτήσω. Επειδή αυτό πάω κι εγώ να υποστηρίξω.[...] Η σημασία της πράξης μου έγκειται στη βαρύτητα που δίνω στο φαινόμενο, και όχι, καθόλου, στα παράγωγά του - έδαφος όπου επιτέλους, για μια φορά, είμαστε όλοι ίσοι.
«...Τώρα βρισκόμαστε μέσα στο σπίτι. Στις μεγάλες πολυθρόνες κάθονται τρεις - τέσσερις κυρίες που ο φίλος μου αρχίζει να παρουσιάζει στον άλλον (από δω και πέρα η γυναίκα που μας συνοδεύει αλλάζει φύλο και γίνεται άντρας), ενώ εγώ αργοπορώ, γυρίζω τις πλάτες μου και μοιάζω καταστενοχωρημένος: ανακαλύπτω ότι το παντελόνι που φοράω δεν έχει κουμπιά, ούτε καν μια ζώνη που να μπορεί να το συγκρατήσει. Με αστραπιαία ταχύτητα βγάζω τη γραβάτα μου και την περνώ στη θέση της ζώνης, τη δένω κόμπο και προσπαθώ να διευθετήσω μπροστά το παντελόνι μου έτσι που να μην ανοίγει όταν κάθομαι. Στο αναμεταξύ παρουσιάζονται και άλλοι καλεσμένοι που ευτυχώς δεν με προσέχουν, αλλά πηγαίνουν και χαιρετούν τις κυρίες. Τότε μόνο παρατηρώ καθαρά ότι μια απ΄ όλες αυτές τις κυρίες, εξαιρετικά αδύνατη, χλωμή, σχεδόν διάφανη και με μεγάλα πράσινα μάτια, δε δίνει ποτέ το χέρι της σε κανένα, μολονότι όλοι προτείνουν το δικό τους, και μένουν ένα λεπτό άναυδοι μπροστά στην προσβολή.
Συλλογίζομαι πως ίσως ήρθαν έτσι καλύτερα τα πράγματα, που αργοπόρησα με το παντελόνι μου και δε θα βρεθώ στη δυσάρεστη θέση "να μη μου δώσει η κυρία το χέρι της"».
Από Τα Όνειρα του Οδυσσέα Ελύτη, στα Ανοιχτά Χαρτιά, εκδ.ΙΚΑΡΟΣ
Στην εικόνα Γυναίκα με ανασηκωμένο χέρι, (κραγιόνια σε χαρτί) έργο του Γιώργου Μπουζιάνη
